Mostrando las entradas con la etiqueta Fernando Pessoa. Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas con la etiqueta Fernando Pessoa. Mostrar todas las entradas

domingo, marzo 09, 2025

Fernando Pessoa / Alberto Caeiro / De" Poemas inconjuntos"


No basta con abrir la ventana...

No basta con abrir la ventana
Para ver los campos y el río.
No es bastante no ser ciego
Para ver los árboles y las flores.
Es también preciso no tener ninguna filosofía.
Con filosofía no hay árboles: hay apenas ideas.
Hay solo cada uno de nosotros, como un sótano.
Hay solo una ventana cerrada, y todo el mundo de allá afuera;
Y un sueño de lo que se podría ver si la ventana se abriera,
Que nunca es lo que se ve cuando se abre la ventana.

Fernando Pessoa (Lisboa, 1888-1935), Alberto Caeiro, "Poemas Inconjuntos”. Athena, nº 5, Lisboa: Febrero de 1925. Arquivo Pessoa
Versión de Isaías Garde, Biblioteca Ignoria


Não Basta

Não basta abrir a janela
Para ver os campos e o rio.
Não é bastante não ser cego
Para ver as árvores e as flores.
É preciso também não ter filosofia nenhuma.
Com filosofia não há árvores: há ideias apenas.
Há só cada um de nós, como uma cave.
Há só uma janela fechada, e todo o mundo lá fora;
E um sonho do que se poderia ver se a janela se abrisse,
Que nunca é o que se vê quando se abre a janela.

Fernando Pessoa,"Poemas Inconjuntos”. Poemas de Alberto Caeiro, (Nota explicativa y notas de João Gaspar Simões e Luiz de Montalvor.), Ática, Lisboa, 1946 (10ª edición: 1993).
---
Foto: Fernando Pessoa A Brasileira do Chiado

miércoles, septiembre 04, 2024

Fernando Pessoa / ¡Ah, quieren una luz mejor que la del sol!


¡Ah, quieren una luz mejor que la del sol!
¡Quieren campos más verdes que estos!
¡Quieren flores más bellas que estas que veo!
A mí, este sol, estos campos, estas flores, me contentan.
Pero, si acaso no me contentan,
Lo que quiero es un sol más sol que el sol,
Lo que quiero son campos más campos que estos prados,
Lo que quiero son flores más estas flores que estas flores-
¡Todo más ideal de lo que es del mismo modo y de la misma manera!

¡Aquello que está allí estaba más allí de lo que allí está!
Sí, lloro a veces por el cuerpo perfecto que no existe.
Pero el cuerpo perfecto es el cuerpo más cuerpo que puede haber,
Y el resto son los sueños de los hombres,
La miopía de quien ve poco,
Y el deseo de estar sentado de quien no sabe estar de pie.
Todo el cristianismo es un soñar con sillas.

Y como el alma es aquello que no aparece,
El alma más perfecta es aquella que no aparece nunca-
El alma que está hecha con el cuerpo,
El cuerpo absoluto de las cosas,
La existencia absolutamente real
Sin sombras ni errores,
La coincidencia exacta (y entera) de una cosa consigo misma.

Fernando Pessoa (Lisboa, 1888-1935), “Poemas Inconjuntos”. Poemas Completos de Alberto Caeiro. Fernando Pessoa, recolha, transcrição e notas de Teresa Sobral Cunha; Presença, Lisboa, 1994 - Arquivo Pessoa -
Traducción de Isaías Garde, Biblioteca Ignoria



Ah querem uma luz melhor que a do sol!
Querem campos mais verdes que estes!
Querem flores mais belas que estas que vejo!
A mim este sol, estes campos, estas flores contentam-me.
Mas, se acaso me descontento,
O que quero é um sol mais sol que o sol,
O que quero é campos mais campos que estes prados,
O que quero é flores mais estas flores que estas flores —
Tudo mais ideal do que é do mesmo modo e da mesma maneira!

Aquela coisa que está ali estava mais ali que ali está!
Sim, choro às vezes o corpo perfeito que não existe.
Mas o corpo perfeito é o corpo mais corpo que pode haver,
E o resto são os sonhos dos homens,
A miopia de quem vê pouco,
E o desejo de estar sentado de quem não sabe estar de pé.
Todo o cristianismo é um sonho de cadeiras.

E como a alma é aquilo que não aparece,
A alma mais perfeita é aquela que não apareça nunca —
A alma que está feita com o corpo
O absoluto corpo das coisas,
A existência absolutamente real sem sombras nem erros
A coincidência exacta (e inteira) de uma coisa consigo mesma.

12-4-1919
---
Foto: Fernando Pessoa a los 26 años.The Guardian / Apic/ APIC/

martes, enero 31, 2023

Fernando Pessoa / Me meto adentro...



XLIX

Me meto adentro, y cierro la ventana.
Traen el candelabro y dan las buenas noches.
Y mi voz contenta da las buenas noches.
Ojalá mi vida sea siempre esto:
El día lleno de sol, o suave lluvia,
O tempestuoso como si se acabara el Mundo,
La tarde suave y las cuadrillas que pasan
Miradas con interés desde la ventana,
La última ojeada amiga al sosiego de los árboles,
Y después, cerrada la ventana, el candelabro encendido,
Sin leer nada, ni pensar en nada, ni dormir,
Sentir la vida correr en mí como un río por su lecho,
Y allá afuera un gran silencio como de un dios que duerme.

Fernando Pessoa (Lisboa, 1888-1935), "Alberto Caeiro", Poemas, Compañía General Fabril Editora, Buenos Aires, 1972
Traducción de Rodolfo Alonso

Otra Iglesia Es Imposible - Archivo Pessoa - Eterna Cadencia -  Otra Parte - Infobae - Ensayo Pessoa - El Cultural - Fervor - Círculo de Poesía - De Sibilas y Pitias - UNAM - A Media Voz  


XLIX

Meto-me para dentro, e fecho a janela.
Trazem o candeeiro e dão as boas-noites.
E a minha voz contente dá as boas-noites.
Oxalá a minha vida seja sempre isto:
O dia cheio de sol, ou suave de chuva,
Ou tempestuoso como se acabasse o Mundo,
A tarde suave e os ranchos que passam
Fitados com interesse da janela,
O último olhar amigo dado ao sossego das árvores,
E depois, fechada a janela, o candeeiro aceso,
Sem ler nada, sem pensar em nada, nem dormir,
Sentir a vida correr por mim como um rio por seu leito,
E lá fora um grande silêncio como um deus que dorme.

Arquivo Pessoa: “O Guardador de Rebanhos”, 1ª publ. in Athena, nº 4. Lisboa: Jan. 1925
---
Imagen: Hermenegildo Sábat, Anónimo transparente. Una interpretación gráfica de Fernando Pessoa, Ediciones Universidad Nacional de Quilmes, Buenos Aires, 2007

domingo, enero 22, 2023

Fernando Pessoa / Quítenme los dioses...



Quítenme los dioses
En su arbitrio
Superior y urdido a escondidas
El Amor, gloria y riqueza.

Quiten, pero déjenme,
Déjenme apenas,
La conciencia lúcida y solemne
De las cosas y los seres.

Poco importa
Amor o gloria.
La riqueza es un metal, la gloria un eco
Y el amor una sombra.

Pero la concisa
Atención dada
A las formas y maneras de los objetos
Tiene seguro abrigo.

Sus fundamentos 
Son todo el mundo,
Su amor es el plácido Universo,
Su riqueza es la vida.

Su gloria 
Es la suprema
Certeza de la solemne y clara posesión
De las formas de los objetos.

El resto pasa
Y teme la muerte,
Pero nada teme o sufre la visión clara
E inútil del Universo.

Ella a sí se basta,
Nada desea
Salvo el orgullo de ver siempre claro
Hasta dejar de ver.

Fernando Pessoa (Lisboa, 1888-1935), "Ricardo Reis", Poemas, Compañía General Fabril Editora, Buenos Aires, 1972
Traducción de Rodolfo Alonso

Otra Iglesia Es Imposible - Archivo Pessoa - Eterna Cadencia - La Nación - Página 12 - Otra Parte - Infobae - Ensayo Pessoa - El Cultural - Fervor - Círculo de Poesía - De Sibilas y Pitias - UNAM - A Media Voz  

Foto: Fernando Pessoa en Lisboa Casa Fernando Pessoa

martes, noviembre 23, 2021

Fernando Pessoa / De "35 sonetos ingleses"




XXXII

Cuando siento, el sentido ya es sentido
-antes de que sea mío o esté-.
Antes que yo -al oír-, oye el Oído.
Al ver, antes un Ver abstracto ve.

Alma y yo soy en todo lo que toco:
Alma, en lo que común a todos siento;
y Yo, en la carcajada que provoco
cuando digo que es mío el sentimiento.

Lo demás es saber que no se sabe,
pensamiento confuso, que pretende
mucho explicarnos, pero nada aclara;

como quien logra descifrar la clave
de un mensaje secreto, y no lo entiende,
porque está escrito en una lengua rara.

Fernando Pessoa (Lisboa, 1888-1935)

35 sonetos ingleses
.
Edición crítica,
bilingüe y anotada.
Prólogo y traducción de
Esteban Torre.
Leteo, 
Buenos Aires, 2020





Nota del Ad.: Fernando Pessoa publicó en 1918 sus 35 Sonnets. Continuó la publicación de su obra en inglés en 1921, con English Poems I-II  y English Poems III.




XXXII

When I have sense of what to sense appears,
Sense is sense ere 'tis mine or mine in me is.
When I hear, Hearing, ere I do hear, hears.
When I see, before me abstract Seeing sees.
I am part Soul part I in all I touch —
Soul by that part I hold in common with all,
And I the spoiled part, that doth make sense such
As I can err by it and my sense mine call.
The rest is wondering what these thoughts may mean,
That come to explain and suddenly are gone,
Like messengers that mock the message' mien,
Explaining all but the explanation;
As if we a ciphered letter's cipher hit
And find it in an unknown language writ.

viernes, enero 01, 2021

Fernando Pessoa / Tres poemas "dispersos"



















Vive, dices, en el presente …

Vive, dices, en el presente;
Vive sólo en el presente.

Pero yo no quiero el presente, quiero la realidad;
Quiero las cosas que existen, no el tiempo que las mide.

¿Qué es el presente?
Es una cosa relativa al pasado y al futuro.
Es una cosa que existe en virtud de que otras cosas existen.
Yo sólo quiero la realidad, las cosas sin presente.

No quiero incluir el tiempo en mi esquema.
No quiero pensar en las cosas como presentes; quiero pensar en ellas como cosas,
No quiero separarlas de sí mismas, tratándolas como presentes.

Yo ni por reales debería tratarlas,
Yo no las debería tratar por nada.

Yo debería verlas, apenas verlas;
Verlas hasta no poder pensar en ellas,
Verlas sin tiempo ni espacio,
Ver pudiendo dispensar todo menos lo que se ve,
Y esta es la ciencia de ver, que no es ninguna.


La nieve puso una toalla callada …

La nieve puso una toalla callada sobre todo.
No se siente sino lo que pasa dentro de casa.
Me envuelvo en un cobertor y no pienso ni siquiera en pensar.
Siento un gozo de animal y vagamente pienso.
Y me adormezco sin menos utilidad que todas las acciones del mundo.


Es tal vez el último día de mi vida …

Es tal vez el último día de mi vida.
Saludé al sol, levantando la mano derecha,
Pero no lo saludé diciéndole adiós,
Hice señal de gustarme haberle visto: nada más.

Fernando Pessoa (Lisboa, 1888-1935), «Alberto Caeiro. Algunos "Poemas dispersos"», Poemas, selección, traducción y prólogo de Rodolfo Alonso, Fabril Editora, Buenos Aires, 1961, 1972


Foto: Fernando Pessoa en el el bar de Abel Pereira da Fonseca, Lisboa, 1929 (detalle) Wikimedia Commons/Círculo de Leitores, Fernando Pessoa - Obra Poética, Vol. I

miércoles, octubre 10, 2018

Fernando Pessoa / El sueño que desciende...













247. El sueño que desciende sobre mí...

El sueño que desciende sobre mí,
El sueño mental que desciende físicamente sobre mí,
El sueño universal que desciende individualmente sobre mí:
Ese sueño
Parecerá a los otros el sueño de dormir,
El sueño de la voluntad de dormir,
El sueño de ser sueño.

Pero es más, más de adentro, más de arriba:
Es el sueño de la suma de todas las desilusiones,
Es el sueño de la síntesis de todas las desesperanzas,
Es el sueño de tener mundo conmigo allá dentro
Sin que yo hubiese contribuido en nada para eso.

El sueño que desciende sobre mí
Es, sin embargo, como todos los sueños.
El cansancio tiene al menos blandura,
El abatimiento tiene al menos sosiego,
La rendición es al menos el fin del esfuerzo,
El fin es al menos el ya no tener que esperar.

Hay un sueño de abrir una ventana,
Vuelvo indiferente la cabeza hacia la izquierda
Por encima del hombro que la siente,
Miro por la ventana entreabierta:
La muchacha del segundo piso de enfrente
Se asoma con los ojos azules en busca de alguien.
¿De quién?,
Pregunta mi indiferencia.

Y todo eso es sueño.

Dios mío, ¡tanto sueño!...

[Poesías de Alvaro de Campos]

Fernando Pessoa (Lisboa, 1888-1935), Poemas. Cia. Gral. Fabril Editora, Buenos Aires, 1961. Lysandro Z. D. Galtier, La traducción literaria. Antología del poema traducido, tomo II, Ediciones Culturales Argentinas, Buenos Aires, 1965
Traducción de Rodolfo Alonso

Arquivo Pessoa - Escritores Org. - Zenda - La Vanguardia


O sono que desce sobre mim

O sono que desce sobre mim,
O sono mental que desce fisicamente sobre mim,
O sono universal que desce individualmente sobre mim —
Esse sono
Parecerá aos outros o sono de dormir,
O sono da vontade de dormir,
O sono de ser sono.

Mas é mais, mais de dentro, mais de cima:
É o sono da soma de todas as desilusões,
É o sono da síntese de todas as desesperanças,
É o sono de haver mundo comigo lá dentro
Sem que eu houvesse contribuído em nada para isso.

O sono que desce sobre mim
É contudo como todos os sonos.
O cansaço tem ao menos brandura,
O abatimento tem ao menos sossego,
A rendição é ao menos o fim do esforço.
O fim é ao menos o já não haver que esperar.

Há um som de abrir uma janela,
Viro indiferente a cabeça para a esquerda
Por sobre o ombro que a sente,
Olho pela janela entreaberta:
A rapariga do segundo-andar de defronte
Debruça-se com os olhos azuis à procura de alguém.
De quem?,
Pergunta a minha indiferença.

E tudo isso é sono.

Meu Deus, tanto sono!...

28-8-1935
Poesias de Álvaro de Campos, Fernando Pessoa. Lisboa: Ática, 1944 (imp. 1993).  - 82. Arquivo Pessoa
http://arquivopessoa.net/textos/2489

---
Foto: Fernando Pessoa por las calles de Lisboa s/f ABC

lunes, marzo 06, 2017

Fernando Pessoa / Al volante del Chevrolet por la carretera de Sintra















[Fragmento]

Al volante del Chevrolet por la carretera de Sintra,
a la luz lunar y al sueño por la carretera desierta,
conduzco a solas, conduzco casi despacio, y un poco
me parece, o me esfuerzo porque un poco me parezca,
que sigo por otra carretera, por otro sueño, por otro mundo,
que sigo sin que haya Lisboa atrás dejada o Sintra a la que llegar,
que sigo, ¿y qué más puede haber en seguir sino no parar, proseguir?

Voy a pasar la noche en Sintra por no poder pasarla en Lisboa,
mas cuando llegue a Sintra me apenará no haberme quedado en Lisboa.
Siempre esta inquietud sin propósito, sin nexo, sin consecuencia,
siempre, siempre, siempre
esta desmedida angustia del espíritu por nada
en la carretera de Sintra o en la carretera del sueño o en la carretera de la vida...

Maleable a mis movimientos subconscientes del volante,
galopa por debajo de mí conmigo el automóvil prestado.
Sonrío del símbolo al pensarlo, y al girar a la derecha.
¡Con cuántas cosas prestadas voy yendo por el mundo!
¡Cuántas cosas que me prestaron conduzco como mías!

[Alvaro de Campos]

Fernando Pessoa (Lisboa, 1888-1935), Los autos (Poemas a cuatro ruedas), Ediciones en Danza, Buenos Aires, 2017
Traducción de César Antonio de Molina

Foto: Último retrato de Fernando Pessoa (1935). J. G. Simões, Vida e obra de F. Pessoa: Historia duma geração, Bertrand, 1950


Ao volante do Chevrolet pela estrada de Sintra

Ao volante do Chevrolet pela estrada de Sintra,
Ao luar e ao sonho, na estrada deserta,
Sozinho guio, guio quase devagar, e um pouco
Me parece, ou me forço um pouco para que me pareça,
Que sigo por outra estrada, por outro sonho, por outro mundo,
Que sigo sem haver Lisboa deixada ou Sintra a que ir ter,
Que sigo, e que mais haverá em seguir senão não parar mas seguir?
Vou passar a noite a Sintra por não poder passá-la em Lisboa,
Mas, quando chegar a Sintra, terei pena de não ter ficado em Lisboa.
Sempre esta inquietação sem propósito, sem nexo, sem consequência,
Sempre, sempre, sempre,
Esta angústia excessiva do espírito por coisa nenhuma,
Na estrada de Sintra, ou na estrada do sonho, ou na estrada da vida...

Maleável aos meus movimentos subconscientes do volante,
Galga sob mim comigo o automóvel que me emprestaram.
Sorrio do símbolo, ao pensar nele, e ao virar à direita.
Em quantas coisas que me emprestaram guio como minhas!
Quanto me emprestaram, ai de mim!, eu próprio sou!
(...)

11-5-1928
Poesias de Álvaro de Campos. Fernando Pessoa. Lisboa: Ática, 1944 Arquivo Pessoa

lunes, abril 21, 2014

Fernando Pessoa / Vive, dices, en el presente...























Vive, dices, en el presente;
vive sólo en el presente.

Pero yo no quiero el presente, quiero la realidad;
quiero las cosas que existen, no el tiempo que las mide.

¿Qué es el presente?
Es una cosa relativa al pasado y al futuro.
Es una cosa que existe en virtud de que otras cosas existan.
Quiero sólo la realidad, las cosas sin presente.

No quiero incluir el tiempo en mi esquema.
No quiero pensar en las cosas como presentes;
quiero pensar en ellas como cosas.
No quiero separarlas de sí mismas, tratándolas como presentes.

Ni como reales debería tratarlas.
No debería tratarlas como nada.

Debería verlas, sólo verlas;
verlas hasta no poder pensar en ellas,
verlas sin tiempo, ni espacio,
ver pudiendo dispensar todo menos lo que se ve.
Es ésta la ciencia de ver, que no es ninguna.

Fernando Pessoa (Lisboa, 1888-1935), Poemas de Alberto Caeiro, traducción de Pablo del Barco, Visor, Madrid, 1980
Envío de Jonio González


Vive, dizes, no presente;
Vive só no presente.

Mas eu não quero o presente, quero a realidade;
Quero as coisas que existem, não o tempo que as mede.

O que é o presente?
É uma coisa relativa ao passado e ao futuro.
É uma coisa que existe em virtude de outras coisas existirem.
Eu quero só a realidade, as coisas sem presente.

Não quero incluir o tempo no meu esquema.
Não quero pensar nas coisas como presentes; quero pensar nelas como coisas.
Não quero separá-las de si-próprias, tratando-as por presentes.

Eu nem por reais as devia tratar.
Eu não as devia tratar por nada.

Eu devia vê-las, apenas vê-las;
Vê-las até não poder pensar nelas,
Vê-las sem tempo, nem espaço,
Ver podendo dispensar tudo menos o que se vê.
É esta a ciência de ver, que não é nenhuma.
---
Imagen: Hermenegildo Sábat, Anónimo transparente. Una interpretación gráfica de Fernando Pessoa, Ediciones Universidad Nacional de Quilmes, Buenos Aires, 2007

viernes, febrero 13, 2009

Aforismos y afines


El hombre perfecto del pagano era la perfección del hombre que hay; el hombre perfecto del cristiano la perfección del hombre que no hay; el hombre perfecto del budista la perfección de que no haya hombre.

*

Una paradoja tiene valor sólo cuando no lo es.

*

Algunos tienen en la vida un gran sueño y faltan a ese sueño. Otros no tienen en la vida ningún sueño, y faltan a ése también.

Bernardo Soares

*

Posterga todo. Nunca se debe hacer hoy lo que se puede dejar de hacer también mañana.

Bernardo Soares

*

Haber estado en un naufragio o en una batalla es algo bello y glorioso; lo peor es que hubo que estar allí para estar allí.

Doctor Gaudencio Nabos

*

La fe es el instinto de la acción.

Bernardo Soares

*

Saber ser supersticioso todavía es una de las artes que, realizadas al máximo, señalan al hombre superior.

Bernardo Soares

*

El mundo no es verdadero, pero es real.


Fernando Pessoa (Lisboa, 1888-1935), Aforismos y afines, traducción de Rodolfo Alonso, edición de Richard Zenith, Emecé, Buenos Aires, 2005

Más de Fernando Pessoa en este blog
---
Ilustración: Hermenegildo Sábat, Una interpretación gráfica de Fernando Pessoa, Universidad de Quilmes, 2007 hermenegildosabat.com.ar

jueves, enero 29, 2009

Fernando Pessoa / Tres poemas

Lidia, ignoramos...

Lidia, ignoramos. Somos extranjeros
Dondequiera que estemos.

Lidia, ignoramos. Somos extranjeros
Dondequiera moremos. Todo es ajeno
Y no habla nuestra lengua.
Hagamos de nosotros el retiro
Donde escondernos, tímidos por el insulto
Del tumulto del mundo-
¿Qué quiere el amor más que no ser de otros?
Como un secreto dicho en los misterios
Sea sagrado por nuestro.

Severo narro...

Severo narro. Cuanto siento, pienso.
Palabras son ideas.
Murmullos, el río pasa y lo que no pasa
Es nuestro, no del río.
Así quisiera el verso: mío y ajeno.
Y por mí mismo leído.

Ricardo Reis


Los antiguos invocaban a las Musas...

Los antiguos invocaban a las Musas.
Nosotros nos invocamos a nosotros mismos.
No sé si las musas aparecían
-Sería sin duda conforme a lo invocado y a la invocación-.
Pero sé que nosotros no aparecemos.
Cuántas veces me he asomado
Sobre el pozo que imagino
Y balado "¡Ah!" para oír un eco,
Y no he oído más que lo visto:
La vaga claridad oscura con que el agua resplandece
Allá en la inutilidad del fondo...
Ningún eco para mí...
Sólo vagamente un rostro,
Que debe ser mío por no poder ser de otro.
Es una cosa casi invisble,
Excepto lo que luminosamente veo
Allá en el fondo...
En el silencio y la luz del fondo...

¡Qué Musa!...

Alvaro de Campos

Fernando Pessoa (Lisboa 1888-1935), Poemas. Versiones de Rodolfo Alonso, Compañía General Fabril Editora, Buenos Aires, 1972


Lídia, ignoramos..
Lídia, ignoramos. Somos estrangeiros /Onde que quer que estejamos. //Lídia, ignoramos. Somos estrangeiros /Onde quer que moremos, tudo é alheio /Nem fala língua nossa. /Façamos de nós mesmos o retiro /Onde esconder-nos, tímidos do insulto /Do tumulto do mundo./Que quer o amor mais que não ser dos outros? /Como um segredo dito nos mistérios, /Seja sacro por nosso.

Severo narro...
Severo narro. Quanto sinto, penso. /Palavras são idéias. /Múrmuro, o rio passa, e o que não passa, /Que é nosso, não do rio. /Assim quisesse o verso: meu e alheio /E por mim mesmo lido.

Os antigos...
Os antigos invocavam as Musas./Nós invocamo-nos a nós mesmos. /Não sei se as Musas apareciam — /Seria sem dúvida conforme o invocado e a invocação. — /Mas sei que nós não aparecemos. /Quantas vezes me tenho debruçado /Sobre o poço que me suponho /E balido "Ah!" para ouvir um eco, /E não tenho ouvido mais que o visto — /O vago alvor escuro com que a água resplandece /Lá na inutilidade do fundo... /Nenhum eco para mim... /Só vagamente uma cara, /Que deve ser a minha, por não poder ser de outro. /E uma coisa quase invisível, /Exceto como luminosamente vejo /Lá no fundo.../No silêncio e na luz falsa do fundo... // Que Musa!...

---
Foto: Fernando Pessoa (a la derecha) juega ajedrez con Aleister Crowle (sin información de fecha y lugar). The Independent, Londres

jueves, noviembre 06, 2008

Fernando Pessoa / Sigue tu destino

Sigue tu destino…

Sigue tu destino,
riega tus plantas,
ama tus rosas.
El resto es la sombra
de árboles ajenos.

La realidad
siempre es más o menos
lo que deseamos.
Sólo nosotros somos siempre
iguales a nosotros mismos.

Suave es vivir solo.
Grande y noble es siempre
vivir simplemente.
Deja el dolor en las aras
como exvoto a los dioses.

Ve de lejos la vida.
Nunca la interrogues.
Ella nada puede
decirte. La respuesta
está más allá de los dioses.

Pero serenamente
imita al Olimpo
en tu corazón.
Los dioses son dioses
porque no piensan.

Ricardo Reis (Fernando Pessoa, Lisboa, 1888-1935), El movimiento Poesía Buenos Aires (1950-1960), Editorial Fraterna, Buenos Aires, 1979
Versión de Rodolfo Alonso. 

Segue o teu destino...
Segue o teu destino,/ rega as tuas plantas,/ ama as tuas rosas./ O resto é a sombra/ de árvores alheias.// A realidade/ sempre é mais ou menos/ do que nós queremos. / Só nós somos sempre/ iguais a nós-próprios. // Suave é viver só. / Grande e nobre é sempre/ viver simplesmente. / Deixa a dor nas aras/ como ex-voto aos deuses. // Vê de longe a vida. / Nunca a interrogues. / Ela nada pode/ dizer-te. A resposta/ está além dos Deuses. /Os deuses são deuses / porque não se pensam.

Texto original: Quando fui outro. Río de Janeiro, Objetiva, 2006. Vía visão ao longe

---
Foto: Fernando Pessoa en Lisboa, c.1930, ABC

martes, septiembre 04, 2007

Fernando Pessoa / Aforismos


Aforismos sensacionistas

Texto con la referencia: para Orpheu

[tal vez 1916]


Sentir es crear.

Sentir es pensar sin ideas, y por eso sentir es comprender, visto que el Universo no tiene ideas.

– ¿Pero qué es sentir?

Tener opiniones es no sentir.

Todas nuestras opiniones son de los otros.

Pensar es querer transmitir a los otros aquello que se piensa que se siente.

Sólo lo que se piensa se puede comunicar a los otros. Lo que se siente no se puede comunicar. Sólo se puede comunicar el valor de lo que se siente. Sólo se puede hacer sentir lo que se siente. No que el lector sienta la pena común [?]. Basta que sienta de la misma manera.

El sentimiento abre las puertas de la prisión con que el pensamiento cierra el alma.

La lucidez sólo debe llegar a la entrada del alma. En las propias antecámaras del sentimiento está prohibido ser explícito.

Sentir es comprender. Pensar es errar. Comprender lo que otra persona piensa es discordar con ella. Comprender lo que otra persona siente es ser ella. Ser otra persona es de una gran utilidad metafísica. Dios es toda la gente.

Ver, oír, oler, gustar, palpar: son los únicos mandamientos de la ley de Dios. Los sentidos son divinos porque son nuestra relación con el Universo, y nuestra relación con el Universo Dios.

[...]

Actuar es descreer. Pensar es errar. Sólo sentir es creencia y verdad. Nada existe fuera de nuestras sensaciones. Por eso actuar es traicionar nuestro pensamiento.

[...]

No hay criterio de verdad sino no concordar consigo mismo. El universo no concuerda consigo mismo, porque pasa. La vida no concuerda consigo misma, porque muere. La paradoja es la fórmula típica de la Naturaleza. Por eso toda verdad tiene una forma [?] paradojal.

[...] Afirmar es engañarse en la puerta.

Pensar es limitar. Razonar es excluir. Hay mucho que es bueno pensar, porque hay mucho que es bueno limitar y excluir.

[...]

Substitúyete siempre a ti mismo. Tú no eres bastante para ti. Sé siempre imprevenido [?] por ti mismo. Acontécete frente a ti mismo. Que tus sensaciones sean meros acasos, aventuras que te acontecen. Debes ser un universo sin leyes para poder ser superior.

Son estos los principios esenciales del sensacionismo. [...]

Haz de tu alma una metafísica, una ética y una estética. Substitúyete a Dios indecorosamente. Es la única actitud realmente religiosa. (Dios está en todas partes excepto en sí mismo).

Haz de tu ser una religión ateísta; de tus sensaciones un rito y un culto. [...]

Fernando Pessoa (Lisboa, 1888-1935)

Vía Ensayo Pessoa

Publicado por Carlos H. Rasines