Mostrando entradas con la etiqueta Porqués. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Porqués. Mostrar todas las entradas

martes, 15 de marzo de 2011

Lamento de nai

infanciahoy_com_8044_1432011_japon

maldígote, deus
sí, maldígote
¡meu filliño!
él tiña soños, ¿sabes?
este ano habiamos de comprarlle unha trompeta
de segunda man, claro
pero a él dáballe o mesmo
estaba tolo por aprender a tocala
e agora, mírao…
¡estarás contento, oh!
ódiote
¡meu neniño!
non volvas chamarme máis,
maldito Deus,
nin con con gaitas, nin con lerias
nin coa música das campás da igrexa

desde hoxe, deus,
co meu meniño,
morres ti tamén

- Xoana, xa é a hora
- Mira que branquiño está, Manuel
- Falas por boca da pena, muller. Anda vai coa tua irmá.
- Xa vou. Deixa que o aperte por última vez.

Lamento de madre

Te maldigo, dios. Sí, te maldigo. ¡Mi hijiño! Él tenía sueños, ¿sabes? Este año íbamos a comprarle una trompeta, de segunda mano, claro, pero a él no le importaba, estaba loco por aprender a tocarla. Y ahora, míralo… ¡Estarás contento! Te odio. ¡Mi hijiño! No vuelvas a llamarme más, maldito dios, ni con gaitas, ni con engaños, ni con la música de las campanas de la iglesia. Desde hoy, dios, con mi hijiño, mueres tú también.

- Juana, ya es la hora.
- Mira que pálido está, Manuel.
- Hablas por boca de la pena, mujer. Anda, ve con tu hermana.
- Ya voy. Deja que lo abrace por última vez.    

 

Este poema lo escribí hace algunos años.
Pensé en rescatarlo hoy pensando en todas esas personas de Japón que en estos días están sufriendo tanto… tanto que es impensable siquiera imaginar tanto DOLOR.

martes, 28 de abril de 2009

Porque...

 

logo_solo

http://frameworks.co.uk/index.php?paged=11

 

Sé que te sientes solo.

Te adivino envuelto en bruma, deambulando por esa casa que todavía no reconoces tuya, esperando nervioso la llegada de otra noche de insomnio y pensamientos al borde del llanto.

Te intuyo cabizbajo, mirando por la ventana ese horizonte que se te escapa cada vez que quieres alcanzarlo y taciturno, analizando en qué momento te equivocaste y perdiste el control de tu vida.

Te imagino perdido, sabiendo que ahora es el destino quien te arrastra y lejos de oponer resistencia, sumiso, te dejas guiar porque ya no te importa lo que ha de venir. Nada puede ser ya peor que ahora.

Sé que te sientes solo.

Te dibujo exacto dentro de los límites de mi hoja en blanco. Con tus canas, tus arrugas, tu experiencia, tu sonrisa cómplice y esa inocencia que todavía no te ha abandonado a pesar de que ya no puedas verla cuando te miras al espejo.


que te sientes
solo.

Porque…

 

 

sábado, 11 de abril de 2009

Amores

 

Madre_e_hija 
"Madre e Hija" - Luís Carballo

 

Ayer te odié.

Sí, te odié más que ningún otro día. Y pensé en escribirte una carta. Desahogarme diciendo lo que nunca vas a llegar a oir de mi boca.

Tendrías que haberla visto llorar ayer por ti, por el padre que nunca has sido, por el cariño que nunca le has sabido dar. ¿Por qué no puedes dejar de lado tu orgullo herido y te comportas como el adulto que eres?. ¿Por qué no dejas de odiarme para poder quererla como se merece?.

Parece que has olvidado que un día nos quisimos tanto que decidimos tener un hijo. Y que llegó ella, pequeña, llorona, delgaducha… pero con muchas ganas de vivir. Hoy nos supera en altura y en lo que a ti respecta, en agallas.

Te has convertido en un mequetrefe que pretende solventar sus frustraciones con amenazas, con mentiras, dejándonos en ridículo allí donde llegan tus sucias palabras. Me das pena. ¿Nadie te dijo que el cariño y el respeto no se compran?. Ni siquiera en el Juzgado. Deberías pararte a pensar en tu vida de ahora. Y sobre todo pensar en ella que tanto te necesita.

Me gustaría poder llamarte y que habláramos civilizadamente, como deben hablar un padre y una madre para quienes lo primero es el bien de los hijos que tienen en común. Te contaría que en el colegio va mal, que no se centra, que te echa de menos, que no puede dormir algunas noches y que incluso hay días que se encuentra deprimida, sin ilusión y que llora sin saber por qué. A veces me parte el corazón porque no puedo hacer más por ella.

Ojalá por algún milagro inexplicable llegaras a leer estas líneas y recapacitaras. Piensa en su bien y en el tuyo propio. No puedo creer que seas feliz comportándote así. Me niego a creer, día tras día, que tú, el hombre al que he dedicado más años de mi vida y al que amé tanto nos esté pagando con todo desprecio. Nos humillas y te degradas a ti mismo.

Todavía estás a tiempo de recuparla. Piensa en ello, por favor. Se merece lo mejor de nosotros.

No tengo nada más que decirte.

Adiós.

 

Y mi pequeño recuerdo para Mari Trini.

martes, 27 de enero de 2009

¿Por qué será?

7821306-md

Por más que lo intento, no dejas de colarte, a cada rato, entre mis tareas de oficina.

Tu cuerpo incrustado en mis retinas, aparece entre las líneas de los escritos y en el teclado del ordenador.

Así la “O” es tu ombligo por el que intento sumergirme sin éxito. Y la “B” y la “S” son tus besos blandos recién horneados. Y la “P” son tus pies. Fríos entre las sábanas blancas. Y la “A” es tu aliento, que esta mañana huele a café recién hecho…

Será tal vez porque me siento muy sola en medio de estos archivadores grises y obsoletos, y un tanto triste, por estos días de lluvias fuertes, vientos huracanados y recuerdos.

O será por ella.

Porque sus silencios diarios frente a mi mesa, se han convertido en pesada losa de mármol.

 

............................................................
Photo by: Lonewolf1966man 
............................................................

 

miércoles, 6 de agosto de 2008

Yo también soy ellas










Todos aquellos años juntos y sólo puedo acordarme de lo malo. Una y otra vez. El resto de acontecimientos asoman un poco a mi cabeza y de repente un velo los crubre y los hace retroceder.

Diez años. Juntos. Diez años que pesan como los diez mandamientos.

Y todo el asco. El asco nítido de cuando me tocaba, de cuando introducía su... en mi boca, con tanta fuerza que las arcadas no tardaban en llegar hasta casi hacerme vomitar. Pero él no paraba a pesar de que veía mi cara descompuesta pidiéndole que por favor parara. Seguía y seguía hasta que...

Y todo el miedo. El miedo a decir que no, que ya era suficiente. El miedo a escaparme hasta que reuní por fin el valor.

¡Si pudiera escupirle a la cara todos esos años! Uno por uno. Tal vez así pudiera reconciliarme con el pasado.

Y empezar a contar de nuevo.

Uno.

Dos.

Tres...

Partir de cero.



miércoles, 25 de junio de 2008

Rechazo







Todavía arrastro el desconsuelo de todos estos años vividos a tu lado. Tal vez me hayas querido, no lo pongo en duda, pero no del mismo modo que yo, con la misma entrega. Y nadie es mejor que el otro, simplemente, somos diferentes.

Tus caricias tenían fronteras invisibles en mi cuerpo, por eso una parte de él se fue muriendo hasta que dejé de quererte. Día tras día te pedía de mil maneras ternura, abrazos, besos que no llegaban. La respuesta siempre era la misma: stress, cansancio, falta de ganas, preocupación por el trabajo… Hasta que me escondí en un rincón de nuestra cama y dejé de acercarme mientras aplastaba mis lágrimas y mis ganas bajo la almohada. A veces me preguntabas si lloraba. Te mentía.

Me vencían la desesperanza y el desánimo ante tu negativa a recibir ayuda. Te lo pedía por ti mismo, sobre todo, pero la cerrazón te impidió ver que tenías un problema que nos afectaba a los dos. Y la frustración me ganaba la partida haciéndome pensar que ya no te gustaba, que no deseabas mi cuerpo, que tal vez te gustase otra mujer… A mis preguntas, tú negabas, alegando que veía fantasmas donde no los había, que sólo era una mala época.

¿Y que hay de los ataques repentinos de ira desmedida?. No sé qué fue más difícil de soportar. Me asustaba viéndote tan descontrolado, gritando por tonterías y llegaba a odiarte por unos instantes viendo como después llorabas pidiendo perdón. Sí, te perdonaba y trataba de entenderte pero no podía olvidar de pronto las palabras hirientes que habías proferido y cómo te humillabas. Estabas enfermo.

El día del conato de abandono estuve tentada de no abrirte la puerta, al igual que estuve tentada de dejarte aquel día que chillaste delante de mis padres o de nuestros amigos. Cada vez me decía que sería la última. No lo llevaba a cabo. Esperaba el milagro que nunca llegó.


Ahora ya hemos tomado caminos diferentes. No pudimos superarlo.


jueves, 3 de abril de 2008

Contigo pan y cebolla




TELEGRAMA DE ÉL
RECOGERÉ MI HIJA VIERNES 29.02.08 A LAS 21 HORAS.

TELEGRAMA DE ELLA
EN CONTESTACIÓN A TU TELEGRAMA DEL 25.02.08 TE COMUNICO QUE FIN SEMANA 29.02.08 NO TE CORRESPONDE RECOGER NUESTRA HIJA SEGÚN SENTENCIA DIVORCIO XXX/2006.

ELLA
Oh, mierda, mierda! Quizá hoy me vaya mejor decir algo más fuerte: Oh, joder joder, otra vez!

UN INSTANTE
Se abrazó a su hija pequeña y se echó a llorar. Era tan pequeña para comprender…

PENSAMIENTOS
Una sensación de mareo y vértigo la rondaba hace días. Tanta tensión no era buena pero quería pasar de los ansiolíticos. Tenía que estar despierta para la guerra. Su amiga le había dicho esta mañana: "Haz lo que quieras hacer tú y no lo que te digan los demás". Y sí, había tomado una decisión: luchar. Estaba harta de que no la respetase, de que cada vez que intentaban tener una conversación le gritase... Estaba harta y asustada, preguntándose una y otra vez: "¿Por qué? ¿Qué había hecho mal? Porque algo tenía que haber hecho mal para tener que pasar por aquello una y otra vez… Un respiro, por favor. No es mucho pedir ¿Por qué me odiará tanto?".

EL OTRO
Hoy no fue a darle un beso a la cama antes de irse a trabajar. Supongo que es comprensible. Se siente mal. Siempre dice una y otra vez que no va a intervenir, que se va a mantener al margen pero no puede evitarlo. La presiona mucho. ¿Habrá otra crisis? ¿Cuántas crisis puede soportar su relación? ¿O es su relación una crisis interminable?.

LA HIJA
- Mamá, entonces, al final ¿qué va a pasar con papá?
- No te preocupes hija, yo me ocupo de todo.

MÁS PENSAMIENTOS
Paz. Qué bonita palabra… blanca, sedosa, suave, ligera...

ELLA
No puedo más. Me voy a dormir. Mi pequeña ya está en la cama soñando… tal vez con un padre y una madre mejores.


domingo, 23 de marzo de 2008

¡¡Basta ya!!


Si ayer me encontraba apagada, hoy no dejo de encontrarme estremecida, electrizada, espantada, emocionada, emponzoñada... y de mi garganta sólo brota un grito:

¡¡Basta ya!!

Hoy me siento afortunada de ser mujer y estar viva. Dos circunstancias que parecen fundamentales y básicas, pero que se están convirtiendo en nuestra querida España, en un bien muy preciado y dificil de conseguir para muchas mujeres.

Hoy escucho en las noticias que ha aparecido una nueva víctima de la barbarie humana y de género:

"En pleno Sábado Santo, el jefe de una finca agrícola de La Palma, en Cartagena, empezó ayer su jornada con la macabra sorpresa de hallar al amanecer, a orillas de un bancal de alcachofas y junto a un mar de margaritas amarillas, el cadaver de una mujer joven que había sido violada, degollada y carbonizada. Además a la víctima le habían seccionado los dedos de la mano derecha paa dificultar su identificación".

¡¡BASTA YA!!





jueves, 28 de febrero de 2008

¿Cuántas mujeres y niños quedarán?



Algo está fallando.

¿Y la culpa de quién, me pregunto?

¿Demasiada información?
¿Estamos todos enloqueciendo?
¿Por qué tanto odio, tanta rabia?
¿Por qué no vivimos y dejamos vivir?...

Esta mañana mientras desayunaba no pude menos que pensar en estas preguntas, al escuchar la noticia de otra nueva víctima de la Violencia de género. En lo que va de semana cinco mujeres han sido agredidas por unos desaprensivos salvajes. Cuatro de ellas murieron y la otra se debate entre la vida y la muerte.

Y por fin pude poner un poco más de luz a lo que escribí el otro día: ¿Cómo pueden soportarse 28 años de malos tratos?.

No sé quién puede arreglar esta situación tan triste que vivimos, supongo que las leyes no lo pueden hacer todo, supongo que somos nosotros, los humanos (porque así nos llaman aunque a veces nos quede grande el término), los que hemos de combatir esta ola de violencia poniendo de nuestra parte con los medios al alcance. Pero se me vino a la cabeza un slogan terriblemente demoledor que parece, por el momento, que es lo único que puede “proteger” a las mujeres:

“SI QUIERES VIVIR, AGUANTA LOS MALOS TRATOS”.

Y me eché a llorar.

Me eché a llorar por todas las mujeres e hijos que no tuvieron otra oportunidad.

Me eché a llorar por todas esas mujeres e hijos que todavía viven con un agresor.

Me eché a llorar por esas valientes que han reunido el coraje de abandonar su hogar exponiéndose a la muerte.

Me eché a llorar por las familias, por ser mujer… por este jodido mundo.

Triste final.

jueves, 7 de febrero de 2008

Telediario







Veo en el telediario
a una mujer
que mató al que era su marido
haciendo unas declaraciones
y me pregunto
sin encontrar respuesta:







¿cómo pueden soportarse 28 años de malos tratos?

No un año
ni dos
ni tres…

veintiocho

uno detrás de otro
sin interrupciones
con todos los insultos
con todos los golpes
con todas las heridas
con todas las cicatrices

¿cómo pueden soportarse 28 años de malos tratos?

ya nada me parece increíble.